فروغى ، ابو الحسن خان ابو الحسن خان فروغى فرزند ميرزا محمد حسين معروف به فروغى در سال 1300 قمرى در تهران متولد شد . برادر كوچكتر محمد على فروغى ذكاء الملك بود . فروغى پس از انجام تحصيلات ، به خدمت وزارت معارف درآمد . در سال 1300 خورشيدى رئيس دار المعلمين عالى بود و در آنجا تفسير قرآن و تاريخ ملل شرق نيز تدريس مىكرد . نحوهء تدريس خاصّى داشت ؛ ملايم و آهسته و با تأنى و يكسان و يكنواخت ، بىهيچ زير و بم و تغيير آهنگ حرف مىزد ؛ در ضمن تدريس ، مطالب گوناگون چندى از داستان‌هاى عرفانى ، مانند مثنوى مولوى درهم مىآميخت كه محصلين غالبا خسته و ملول مىشدند . فروغى را مخصوصا در ساعت آخر قرار داده بودند و قبلا چراغ‌هاى نفتى را آماده مىكردند ، چون مسلم بود كه چندى از شب گذشته جلسهء درس او پايان خواهد يافت . ابو الحسن خان فروغى بااين‌كه زبان فرانسه را در تهران تحصيل كرده بود ، در ادبيات و انشاء اين زبان بسيار زبردست بود . كتاب‌هايى كه در حكمت و فلسفه به زبان فرانسه تأليف كرده به چاپ رسيده است . در ادبيات فارسى و عربى هم مطالعهء بسيار داشت . نثر ، خوب مىنوشت و شعر نيز خوب مىگفت . از آثار نظمى او داستانى است به نام شيدوش و ناهيد به بحر متقارب كه هم به چاپ رسيده و هم در تآتر نمايش داده شده است . در سال 1299 خورشيدى مجلهء اصول تعليم را انتشار داد و در سال 1300 مجله ماهانهء فروغ تربيت را . ابو الحسن خان فروغى در سال 1312 وزير مختار ايران در سويس شد كه اين مأموريت حدود يك سال طول كشيد . پس از مراجعت به ايران به وزارت معارف بازگشت و به كار تدريس در دانشكدهء حقوق و دانشكدهء معقول و منقول پرداخت . فروغى به شعاير اسلامى اعتقاد داشت . نمازش ترك نمىشد . در مهربانى و ملايمت و